Tajemniczy Cmentarz z Epoki Kamienia odkryty w pobliżu koła podbiegunowego

Archeolodzy dokonali niezwykłego odkrycia w fińskim regionie Laponii, zaledwie 80 kilometrów na południe od koła podbiegunowego. Miejsce prehistoryczne znane jako Tainiaro, datowane na około 6500 lat, ujawniło się jako potencjalny cmentarz z epoki kamienia, co może rewolucyjnie zmienić naszą wiedzę na temat historii Europy Północnej.

Miejscowe znalezisko zostało po raz pierwszy zauważone w 1959 roku, kiedy pracownicy natknęli się na kamienne narzędzia w pobliżu północnego brzegu Morza Bałtyckiego. Jednak to dopiero w latach 80-tych Tainiaro stało się obiektem częściowych wykopalisk, które przyniosły tysiące artefaktów, w tym ceramiki, narzędzi kamiennych i kości zwierzęcych.

Najnowsze badania przeprowadzone przez zespół archeologów ujawniły 127 jam o różnej wielkości, z których niektóre zawierały spalone resztki, a inne miały ślady czerwonej ochry. Ochra, naturalny pigment żelaza, jest kluczowym elementem w praktykach związanych z pochówkami z epoki kamienia. Pomimo braku fizycznych szczątków ludzkich, zespół badawczy sugeruje, że istnieje możliwość, iż Tainiaro jest jednym z największych cmentarzy z epoki kamienia w północnej Europie.

Archeologowie byli niepewni, czy doły to groby, paleniska czy połączenie obu. Badając ich zawartość i rozmiary, zespół doszedł do wniosku, że co najmniej 44 z nich mogły zawierać pochówki ludzkie. Charakterystyczny kształt, ślady czerwonej ochry i okazjonalne artefakty sugerują, że odkryte doły to potencjalne groby.

W artykule opublikowanym w czasopiśmie archeologicznym "Antiquity" przez Cambridge University Press, zespół archeologów zwraca uwagę na fakt, że mimo braku fizycznych dowodów na szkielety, dziesiątki dołów z V tysiąclecia p.n.e. zostały wstępnie zinterpretowane jako pochówki. To odkrycie rodzi pytania dotyczące praktyk kulturowych i zwyczajów związanych z utrzymaniem się społeczeństw prehistorycznych w subarktycznej Europie.

Archeolodzy podkreślają, że warunki glebowe w Finlandii są na tyle kwaśne, że nic organicznego nie przetrwałoby przez ponad sześć tysięcy lat. Z tego powodu, pomimo braku szczątków ludzkich, kontury dołów i ich wewnętrzne ślady stanowią istotne źródło informacji dla lokalnych badaczy.

Archeolog Aki Hakonen, który kierował zespołem, podkreśla, że ​​kształty dołów sugerują, iż zmarłych mogło się chować na boku lub na plecach, być może owiniętych w futra i skóry fok. Wartościowe przedmioty mogły być również umieszczane w grobach, a czerwona ochra stanowiła istotny element praktyk związanych z pochówkami.

Należy jednak zaznaczyć, że badania przeprowadzono jedynie na jednej piątej obszaru Tainiaro, co sugeruje, że liczba grobów mogła być znacznie większa - potencjalnie przekraczająca 200. Odkrycie to otwiera nowy rozdział w badaniach nad prehistorycznym życiem w Europie Północnej, stawiając pytania o kulturowe praktyki i zwyczaje społeczeństw subarktycznych sprzed tysięcy lat.

na podstawie DOI:  https://doi.org/10.15184/aqy.2023.160